Diamonds in the dark

DIAMONDS IN THE DARK Ukrainian woman! With the uncertainty of tomorrow cradling a child asking where you are going. Polish woman! About goodness so great that no one can count it when you take into your roof more than you are able to give yourself. Russian woman! Holding in her lap the dead body of your slain son. A woman from every country and corner of the world! In an instant, your heart broke into a thousand pieces. Are you running from the hustle and bustle of war? Are you already far from home, where you were born, grew up, or maybe you gave birth to your child? Or maybe you are watching this slaughter on TV, seeing a little boy in a cap falling on his eyes, dragging his bag behind him, crying out loud because he lost his parents? Do you Cry with him? Probably because I do. Maybe you've already met your sister from the east or heard her voice on the subway, tram or shop? Or maybe you are just standing on the border and as a volunteer you pour soup, which is a godsend for those who have not eaten for several days. And you who - perhaps - will never know the truth about your son's death, just as I will never know how my grandfather, who was only a young man then, was killed with a shot in the back of the head. Do not blame anyone for these crimes. Though a state of hatred and mourning will come, you will fall to your knees, shrouded in the pain of a broken heart. Don't blame the men, because they only obey orders and their honor is like your empathy. They too fear this war, even if they don't say it out loud. Politicians, soldiers, managers, journalists, drivers or those who practice every profession in the world. They also don't want that their children grow up in the trauma of war. They want to see their son grow up, they want to play football with him and wipe their daughter's tears when he comes back in love from his first date. Evil has always wanted to take control of the world and its aggression has recently gotten worse that it has started killing. Woman! How hard it is to live in an uncertain world now, when the tears are low and the awareness of what has happened is just waking up. How to avoid the fear and terror that grows with each passing day. WAR is unacceptable and NOT USED. Nobody has prepared us for it. She is. Right now. Are you to keep on waiting for a different tomorrow? Better? Worse? Any? Do not ask me about it. You will never understand some truths. I also. I only understand the language most of us speak now. It is the language of Love. An explosion so powerful that its explosion begins to dominate the world. Physicists say that only a few percent of the universe is pure matter. The rest is hardly identifiable energy. Isn't that just Love? So how can such tiny particles overcome the dominant force? Love is a force that rules the world and no evil can overcome it. Its flame bursts when there is unity and we act together. Evil isolates itself and avoids direct contact. A woman from the war. Don't be afraid, don't be afraid. Together we will overcome fear. Be a diamond in the dark and amaze the enemy with your beauty and kindness. "All BEAUTIFUL, YOU ARE MY FRIEND AND THERE IS NO DAMAGE IN YOU" (Song 4: 7). Let tears dry up on your face, and let trust and hope sprout in your heart instead of fear. When Love overcomes fear, you will emerge stronger from this war. Will what yours be lost Or the ashes will only stay and confusion What goes down the abyss with the storm. Will the starry diamond of Eternal Victory dawn on the bottom of ashes? (CKNorwid)

Diamenty w ciemności

DIAMENTY W CIEMNOŚCI Ukraińska kobieto! W niepewności jutra tulącej do piersi dziecko pytające o to, dokąd zmierzasz. Polska kobieto! O dobroci tak wielkiej, że nikt nie jest w stanie jej policzyć, gdy przyjmujesz pod swój dach więcej, niż sama jesteś w stanie dać. Rosyjska kobieto! Trzymająca na swym łonie martwe ciało twego zabitego syna. Kobieto z każdego kraju i zakątka świata! W jednej chwili Twoje serce rozpadło się na tysiąc kawałków. Czy uciekasz przed zgiełkiem wojny? Jesteś już daleko od domu, gdzie się urodziłaś, dorastałaś, a może też powiłaś swoje dziecko? Czy może oglądasz tę rzeź w telewizji, widząc, jak kilkuletni chłopiec w spadającej na oczy czapce, ciągnie za sobą torbę, płacząc wniebogłosy, bo zgubił rodziców? Czy PŁACZESZ wraz z nim? Zapewne, bo ja tak. Może już spotkałaś twoją siostrę ze wschodu albo słyszałaś jej głos w metrze, tramwaju czy sklepie? A może właśnie stoisz na granicy i jako wolontariuszka wlewasz zupę, która jest wybawieniem dla tych, którzy nie jedli od kilku dni. A ty, która - być może - nigdy nie dowiesz się prawdy o śmierci twego syna, tak, jak ja nigdy nie dowiem się, w jak sposób strzałem w tył głowy zginął mój dziadek, który wtedy był zaledwie młodzieńcem. Nie wiń za te zbrodnie nikogo. Chociaż przyjdzie stan nienawiści i pogrążona w żałobie, upadniesz na kolana, spowita bólem pękniętego serca. Nie wiń mężczyzn, bo oni tylko wykonują rozkazy i ich honor, to jak twoja empatia. Oni także obawiają się tej wojny nawet, jeśli głośno tego nie powiedzą. Politycy, żołnierze, menedżerowie, dziennikarze, kierowcy, czy ci, którzy wykonują każdy zawód na świecie. Oni także nie chcą, aby ich dzieci wyrastały w traumie, którą jest wojna. Oni chcą widzieć, jak dorasta ich syn, pragną grać z nim w piłkę i ocierać łzy córki, kiedy wróci zakochana z pierwszej randki. Zło zawsze chciało przejąć kontrolę nad światem i jego agresja ostatnio przybrała na sile, tak, że zaczęło zabijać. Kobieto! Jakże trudno żyć teraz w niepewnym świecie, kiedy kończą się łzy, a świadomość tego, co się wydarzyło dopiero się budzi. Jakże ominąć lęk i przerażenie, które wzrasta z każdym dniem. WOJNY nie można zaakceptować i NIE MOŻNA SIĘ DO NIEJ PRZYZWYCZAIĆ. Nikt nas do niej NIE PRZYGOTOWAŁ. Ona jest. Trwa właśnie teraz. Czy masz trwać w tym oczekiwaniu na inne jutro? Lepsze? Gorsze? Jakiekolwiek? Nie pytaj mnie o to. Pewnych prawd nigdy nie zrozumiesz. Ja także. Rozumiem tylko język, którym teraz porozumiewa się większość z nas. To język Miłości. Wybuch tak potężny, że jego eksplozja zaczyna dominować nad światem. Fizycy twierdzą, że we wszechświecie tylko kilka procent to czysta materia. Resztę stanowi energia, którą trudno zidentyfikować. Czy to właśnie nie jest Miłość? Jak więc tak znikome cząstki mogą pokonać siłę dominującą? Miłość to siła, która rządzi światem i nie pokona jej żadne zło. Jej płomień wybucha, kiedy jest jedność i działamy wspólnie. Zło się izoluje i unika bezpośredniego kontaktu. Kobieto z czasów wojny. Nie bój się, nie lękaj. Razem pokonamy strach. Bądź diamentem w ciemności i porażaj wroga swoim pięknem i dobrocią. „Cała PIĘKNA JESTEŚ PRZYJACIÓŁKO MOJA I NIE MA W TOBIE żadnej SKAZY”(Pnp 4,7). Niech na twym obliczu osuszą się łzy, a w sercu, w miejsce lęku zakiełkuje ufność i nadzieja. Kiedy Miłość pokona lęk wyjdziesz z tej wojny silniejsza. Czy to co Twoje będzie zatracone Czy popiół tylko zostanie i zamęt Co idzie w przepaść z burzą. Czy zostanie Na dnie popiołu gwiaździsty dyjament Wiekuistego zwycięstwa zaranie?(C.K.Norwid)

Znaki

- A jeśli to dopiero początek? – usłyszałam w swoim sercu te słowa, zanim położyłam się spać. - Co? Jaki początek? – nie rozumiem -pomyślałam i zasnęłam. Rano powitała mnie łuna na niebie, lecąca w górę, jak rakieta. – Co jest? – atak rakietowy? – zignorowałam, bo przecież to NIEMOŻLIWE. Nie w XXI wieku, w świecie tak zdziesiątkowanym wirusem, kiedy – wydawać by się mogło – każdy pragnie wreszcie żyć pełnią, gdy po wielu miesiącach pandemicznej wegetacji budzi się wiosna, a wraz z nią nadzieja. Wojna wydarza się w innych krajach, gdzieś na krańcach ziemi. Daleko, tak, że nie może mnie dosięgnąć. To NIEMOŻLIWE. NIE? Kobiety nie powinny pisać o wojnie, gdyż się na niej nie znają. Ten temat zostawiam mężczyznom. Ja piszę o uczuciach. Czyż mogę jednak milczeć, kiedy wojna dotknęła w przeszłości całą moją rodzinę? Gdzie jeden z moich dziadków był komendantem wojennym Szczecina -Dąbie. Drugi zabity strzałem w tył głowy, broniąc ojczyzny wraz z Armią Krajową, w wieku lat dwudziestu jeden nigdy nie ujrzawszy swojej córeczki. Jedyne, co po nim pozostało to masa orderów ociekających krwią, w tym ten najważniejszy: Virtuti Militari. Czy chcę tego dla mojego syna? Czy to naprawdę nie powinno mnie obchodzić? Do wieczora jakoś udało się dotrwać. Czego oczy nie widzą….Jednak jakieś środki komunikacji w domu są, więc włączyłam i to, co zobaczyłam przywiodło na myśl słowa: Kiedy przyjdą podpalić dom (…), kiedy rzucą przed siebie grom kiedy runą żelaznym wojskiem i pod drzwiami staną(…) I poczułam lęk. Malutki skurcz w żołądku, który nie pozwolił normalnie zasnąć. Czy Broniewski także się bał pisząc ten wiersz? Czy jednak, przełamując swe obawy był w stanie zagrzewać naród do walki?: „(…)ty, ze snu podnosząc skroń, stań u drzwi. Bagnet na broń! Trzeba krwi!” Co powinni zrobić przywódcy? Nie wiem. I nie zazdroszczę im tej decyzji. Co powinnam zrobić ja? Czy wstawiać niebiesko – żółta flagę jako znak jedności na profilowym na tydzień, miesiąc, czy może rok? Ile może trwać ta wojna? Czy mam się bać, jeśli mój mąż jest żołnierzem? Czy może dojść do ataku na bazę NATO, blisko której pracuje? Czy powinnam nauczyć się strzelać, by być gotową na wszystko? Jednak : „Nam strzelać nie kazano. —Wstąpiłem na działo I spojrzałem na pole; dwieście armat grzmiało. Artyleryji ruskiéj ciągną się szeregi, Prosto, długo, daleko, jako morza brzegi;” No i co? Imperialistyczne zapędy wschodnich imperatorów ciągną się za nami na długo, zanim Mickiewicz napisał „Redutę Ordona”. Czy tylko dlatego ktoś ma mi wszczepiać lęk? -Nigdy! Już się nie boję. Wraz z innymi włączam się do zbiórek, zasilam konwoje, ale nie tylko działanie daje siłę. Kiedy widzę wiarę i odwagę ukraińskich żołnierzy, przychodzi mi na myśl, że można transportować koce i śpiwory, ale nie nadzieję i męstwo. Kiedy wiesz, o co walczysz, twoja wiara już jest zwycięstwem. Jeśli nie wiesz o co grasz, to walczysz o nic. Tak więc: „Nie będziesz się bał żadnych strachów nocnych ani pocisków lecących za dnia” (Ps. 91, 5) „Ludzkość musi położyć kres wojnie, bo inaczej wojna położy kres ludzkości.” John F. Kennedy - A jeśli to dopiero początek? Nie ma co czekać. „Bagnet na broń”! Tekst: Agnieszka Andrzejczak

Jesteśmy stworzeni do tańca "tysiąc metrów nad ziemią"

 

fot. Piotr Kiepuszewski Worship Style

Dla fanów powieści „TYSIĄC METRÓW NAD ZIEMIĄ” oraz wszystkich, którzy chcieliby dowiedzieć się więcej na temat książki lub Agnieszki Andrzejczak.💓💜💓 Pierwszy oficjalny wywiad autorki powieści: "TYSIĄC METRÓW NAD ZIEMIĄ"!! udzielony Monice Łukomskiej z Życie To Nie Bajka :

Monika:- Co Cię skłoniło do napisania książki?

Agnieszka:-Napisałam powieść, ponieważ uzmysłowiłam sobie, że problem depresji dotyczy coraz większej liczby osób. Według WHO(Światowej Organizacji Zdrowia) , już w 2030 roku depresja będzie jedną z najczęstszych chorób, na która będą zapadać współcześni ludzie. Do napisania powieści” Tysiąc metrów nad ziemią” zmobilizowała mnie pandemia. Po pierwsze -miałam więcej czasu na pisanieJ. Po drugie – ponieważ jako politolog i specjalistka nauk społecznych często przyglądam się procesom zachowań jednostek i grup -w czasie izolacji zaobserwowałam nasilające się tendencje pesymizmu społecznego oraz zaburzonych zachowań jednostek, co wynikało z braku możliwości bezpośredniej komunikacji międzyludzkiej. Najgorzej radziły sobie osoby bezrefleksyjne oraz takie, które nie wyobrażają sobie życia bez uporządkowanej hierarchii. Nagle ich świat uległ zmianie, co dla wielu osób jest doświadczeniem bardzo trudnym. Ponadto dostrzegłam także negatywne myśli u osób, które nie miały oparcia w jakiejkolwiek wierze. Dla tych ludzi możliwość zarażenia się i śmierci stanowiły najpoważniejszy problem, gdyż nagle stanęli w procesie realnego końca ich świata, co jest doświadczeniem traumatycznym. Zauważam, że dla mnie wiara stała się w czasie pandemii największym oparciem. Podobne doświadczenie wydarza się w czasie depresji, chociaż wówczas warto także dodać pomoc psychologa lub psychoterapeuty, co stało się w mojej książce: „Tysiąc metrów nad ziemią”.

Monika:-Kto był Twoim pierwszym czytelnikiem lub czytelniczką?

Agnieszka:-Pierwszymi czytelniczkami były trzy znakomite pisarki. Każda czytała książkę i wpisywała swoje uwagi i zalecenia. Najwięcej uwag miała PatrycjaŻurek, dzięki której objętość książki zwiększyła się o połowęJ Małgorzata Lis sprawdziła książkę pod względem faktów historycznych i udzieliła ogólnych, ale niezwykle przydatnych  zaleceń pisarskich. Jednak to Edyta Niewińska najwięcej „namieszała” w tej książce i niemalże wywróciła ją „do góry nogami” . Ponadto przeczytała ją jako pierwsza czytelniczka Maria Trusiło-Kiepuszewska z Worship Style, która tak się wzruszyła w czasie czytania, że przepłakała prawie każdą stronę. Biorę jednak poprawkę na to, że Mery była wówczas w ciąży, więc łzy mogły być także spowodowane huśtawką hormonalną, co jest w tym okresie nagminneJ

Monika:-W swojej książce poruszasz dość trudne tematy. Czemu akurat takie wybrałaś?

Agnieszka:-Problem depresji wyjaśniłam już wcześniej. Wiąże się z nim jednak problem samoakceptacji i miłości do siebie. Nie chodzi o miłość narcystyczną, ale taką, która pozwala rozumieć reguły postępowania (swoje i innych ludzi), nie kierować wobec siebie zachowań autodestrukcyjnych oraz funkcjonować w świecie bez nieuzasadnionych kompleksów. Każdy z nas jest autonomiczną jednostką i przyszedł na świat w celu wykonania określonej misji. Jak mówi Magdalena Plucner z Fundacji SMS Z NIEBA, twórczyni Akademii Rozwoju Talentów, w której mam zaszczyt uczestniczyć, w życiu człowieka najważniejsze są dwa dni: pierwszy to dzień, w którym się urodziłeś, drugi – to kiedy dowiedziałeś się: PO CO?

Ponieważ wielu z nas żyje bezrefleksyjnie, a nawet mechanicznie, często budzimy się z przysłowiowa „ręką w nocniku”. Życie mija, a my nie zrobiliśmy tego o czym marzyliśmy, ani tego, do czego zostaliśmy powołani. Nie wypełniliśmy naszej misji. Tak żyła Marta, bohaterka mojej powieści. Ona kierowała się tym, co nakazywała jej apodyktyczna matka. Buntowała się, ale jej bunt był zbyt cichy, a ona była nieco bezwolna. Co się musiało wydarzyć, żeby zechciała zmienić swoje zachowanie? Często musimy umrzeć, żeby zacząć naprawdę żyć. Czasem umieramy powoli i jest to gorsze, niż szok. To trochę tak, jak w przypadku żaby, którą podgrzewamy w wodzie. Kiedy płomień gazu zwiększamy powoli, żaba nie czuje tego i na taką zmianę nie reaguje. To sprawia, że ginie, kiedy woda jest już bardzo gorąca. Kiedy natomiast wrzucimy ją do wrzątku, żaba odskakuje, jak oparzona, czyli zachowuje się właściwie. Często z nami jest tak, że godzimy się na jakieś zachowania. Z każdą taką zgodą, akceptujemy pewne normy i zachowania, które nie zawsze są „nasze”.  Powoli umieramy, nawet o tym nie wiedząc. Dopiero wydarzenie, które wytrąca nas z tego marazmu, może dokonać wstrząsu, dzięki któremu zmienimy swoje życie. I o tym także jest ta książka. Opowiada także o leczeniu traum z przeszłości. To jednak jest związane z miłością. Jeśli pokochamy i zaakceptujemy siebie, zaakceptujemy także prawo do posiadania przeszłości, nawet tej trudnej. Dlatego moją książkę lubię nazywać także „powieścią o potędze Miłości”. Miłości pisanej przez duże „M”, czyli ponadludzkiej i ponadczasowej.

Monika:- Jak pogodziłaś pisanie książki z życiem prywatnym?

Agnieszka:-To niezwykle trudne dla mnie. Jestem typem osoby, która robiąc coś, angażuje się całą sobą. W czasie pandemii odszedł mi w pewnym sensie czas pracy i te kilka miesięcy starczyło, aby książkę napisać. Jej redakcja i promocja przypadła natomiast na okres postpandemiczny, który ponadto zbiegł się z czasem promocji szybkiego czytania i technik pracy mózgu, których nauczam. To był bardzo trudny, ale też bardzo intensywny okres w moim życiu, zarówno zawodowym, jak i prywatnym. Nie jestem super woman i niestety przyznam, że godzę wszystko z trudem. Na szczęście rodzina powstała na silnym fundamencie i to ona daje mi oparcie.

Monika:- Czy twoje plany uwzględniają napisanie dalszego ciągu książki lub też napisanie innej książki?

Agnieszka:-Zakończyłam książkę dość nietypowo, dlatego przewidziałam dwie opcje. Kiedy jednak spojrzę na moje plany, marzenia i cele, coraz bardziej „chodzi za mną” pomysł książki o zupełnie innej tematyce. Póki co, jeszcze nie zdradzę więcej…J

Monika:- Twój sposób na relaks?

Agnieszka:-Sport, czytanie książek oraz podróże. W związku z pandemią oraz brakiem czasu, to ostatnie odłożone na czas bliżej nieokreślonyJ

Monika:- Czy lubisz czytać książki? Jeśli tak, to jakich autorów?

Agnieszka:-Jak wspomniałam wcześniej, czytać uwielbiam. Pisarz na ogół czyta, a przynajmniej czytać powinien. Często osoby pytają, czy potrafię delektować się książkami, jeśli uczę szybkiego czytania i sama czytam szybko. Odpowiem słowami mojego nauczyciela tej metody, pana Czesława Tubaja: „Szybkie czytanie jest jak jazda Mercedesem. Mkniesz i zawsze dotrzesz do celu na czas. Kiedy jednak widzisz piękny widok, możesz się zatrzymać i podziwiać go w każdej chwili. Podobnie jest z książkami. Kiedy czytasz fascynującą opowieść, zawsze możesz zatrzymać się i smakować ją powoli”. W moim przypadku na ogół tak jest, że wybieram jakość, a nie ilość. Uwielbiam delektować się smakiem opowieści, zapachem świeżego papieru i widokiem pięknej okładki. Każda książka jest dla mnie podróżą w nieznane, a takie uwielbiam najbardziejJ

Monika:-Ulubione miejsca do których lubisz wyjeżdżać?

Agnieszka:-Wszystkie podróże są niezwykłe. Nie tylko kształcą, ale sprawiają, że zaczynamy dostrzegać świat z innej perspektywy. Uwielbiam zarówno kraje śródziemnomorskie, czyli Hiszpanię, w której umiejscowiłam kilka scen powieści, jak również polskie morze, góry czy jeziora. Uwielbiam przebywanie na łonie natury i świeżym powietrzu, więc może jakiś rejs statkiem? Któż to wieJ

Marzy mi się świat, który moglibyśmy przemierzać bez paszportów covidowych i przymusowych badań. Jak mówi jedna z piosenek Maryli Rodowicz?: „Ale to już było i nie wróci więcej”. Życzę sobie i innym, aby ten scenariusz się nie sprawdził i byśmy mogli podróżować nie tylko wirtualnie, ale i w realu.

JAKĄ MASKĘ UBIERZESZ?

 

JAKĄ MASKĘ UBIERZESZ?

Gdybyś wiedział/a, jak wielka miłość jest w zasięgu Ciebie, stałabyś/stałbyś teraz na wielkiej górze i krzyczał/a w euforii.

- A tej co się stało? – kiwają głowami tubylcy, roznosząc atmosferę żałoby, jakby sięgali dna piekieł. W ich oczach tylko znicze, które tlą się niczym wyrzut sumienia, skoncentrowany na własnych żalach, niespełnionych marzeniach i poczuciu winy, bo kogoś skrzywdziłeś/aś, czegoś nie zrobiłeś/aś albo odwrotnie. Ktoś cię zranił, coś rzuciłeś/aś w emocjach i teraz żałujesz, ze jest nie do odkręcenia uratowania. Twoje myśli zostawiły na twarzy rysy, które teraz wyglądają jak blizny, codziennie przypominające o wyrządzonych Tobie lub przez Ciebie krzywdach.

Jak mawiają, przyzwyczajenie to twoja druga natura, więc w końcu już nie wiesz, czy ten stan, to może jednak twoja prawdziwa twarz. Zaczynasz przyzwyczajać się, że tak już będzie zawsze i gasisz ogień, którym kiedyś płonęła twoja dusza i …serce. Zostają tylko znicze. Substytut ognia duszy. Przywołanie refleksji i pamięci o zmarłych. Szkoda, że tylko raz do roku.

Ci, bardziej „nowocześni” ubierają swoją rozpacz w dyniowe potwory. Wołanie o miłość, której nie da halloweenowa maska czy cukierek albo psikus. Takie święto nie przyniesie dzieciom nic, z wyjątkiem traumy albo poczucia, że aby zdobyć w życiu cokolwiek, na przykład słodycze, trzeba być szpetnym. Tak brzydkim, że otwierający drzwi ustąpi ze strachu.

Dziecko jest szczególnie podatne na piękno. Rozbudzanie w nim dobrych obrazów, kształtowanie muzyką, sportem czy wspólnie spędzonym czasem, na przykład na łonie natury zaowocuje w przyszłości tym, że będzie umiało rozróżnić dobro od zła. Nie będzie musiało się uciekać do manipulacji czy oszustwa, żeby zdobyć to, czego pragnie. Jeśli jesteś matką i właśnie szykujesz strój śmierci przemyśl, czy na pewno chcesz, aby Twoje dziecko uznawało maskę śmierci za normalną? Zwierzęta przebierają się po to, by odstraszyć lub zmylić wroga. Na przykład oczka na motylich skrzydełkach mają na celu zmylenie drapieżników. W języku, w którym porozumiewają się zwierzęta, rysunek oka oznacza: „tu znajduje się głowa”. Ptak, chcąc zaatakować motyla w najbardziej wrażliwy punkt - jak mu się wydaje – głowę, trafia w skrzydła. To daje motylowi szansę ucieczki. Hołdowanie filozofii śmierci jest wbrew naturze. Nawet średnio rozgarnięty kameleon wie, że aby przeżyć, lepiej dopasować się do otoczenia.

Wtłaczasz dziecku filozofię brzydoty i manipulacji. Czy tego naprawdę chcesz? Dlaczego nie wdrażać filozofii piękna i radości? Filozofii marzeń i pasji, które zrodzić może tylko czyste serce.

ZAMIAST tracić czas i energię na przygotowywanie UPIORA, lepiej poświęć ten CZAS NAPRAWDĘ dziecku.

ZAMIAST godzinami marznąć nad grobem, poświęć swój czas ŻYWYM. Oni potrzebują go bardziej!

Sama znicz zaniosę  i…ucieknę. Chyba, że spotkam rodzinę i gromadnie pójdziemy świętować radośnie to, że mogliśmy się spotkać w licznym gronie.  Znicze zostaw zmarłym i …odejdź. „Zostaw umarłym grzebanie umarłych”. Nie przesiaduj godzinami nad grobem, bo tam ich nie znajdziesz.

Pomyśl, gdyby to miał być Twój ostatni 1 listopad na czym zależy Tobie najbardziej?

 

                                                                 Agnieszka Andrzejczak

  autorka książki:"Tysiąc metrów nad ziemią"

 i bloga https://www.agazzielonegowzgorza.pl

Co się wydarzyło 13 października?

„TYSIĄC METRÓW NAD ZIEMIĄ”

Ból może nam przypominać, że żyjemy, ale miłość nam przypomina, dlaczego.

Trystan Owain Hughes

" 13 października, piątek.

– Piątek, dzień dobry jak każdy inny, żeby pożegnać się z życiem – postanowiła Marta.

Siedziała na brzegu starego łóżka i wpatrywała się w opakowanie  leków. Źle spała tej nocy. Czuła się zmęczona długotrwałym napięciem, związanym z oczekiwanym końcem egzystencji. Wierciła się i biła z myślami, czy naprawdę powinna to zrobić.(...)" 

fragment powieści "Tysiac metrów nad ziemią"

    13 pażdziernika zaczyna się opowieść o chorej na zaburzenia depresyjne, kochającej taniec 19-letniej Marcie.  Opowieść pisana we współpracy z psychotraumatogiem Adrianną Kober z The Dean Neurological Centre, Gloucester oraz skonsultowana na wielu płaszczyznach, m.in. lekarskiej. 

    Dla niektórych spośród nas nadchodzący okres przynosi spadek formy i pierwsze symptomy zimowej chandry, a może nawet depresji. 

    Według WHO w 2030 roku depresja będzie najczęstszą chorobą naszej cywilizacji!!!

 Moja powieść "Tysiąc metrów nad ziemią" opowiada o zmaganiach bohaterki z tą podstępną chorobą.

    Mimo, że jest to powieść obyczajowa, w dodatku z elementami tańca, filozofii i religii, zawiera odpowiedzi na wiele pytań dotyczących depresji, np: Czy jesteś na nią skazany/skazana? Jakie są rodzaje i objawy depresji? oraz - NAJWAŻNIEJSZE - Od czego zaczyna się proces uzdrowienia.

    Książki "Tysiąc metrów nad ziemią"  możesz juz wypatrywać na empik.com💛. Nadal jest także dostępna na mojej stronie autorskiej: oraz https://www.facebook.com/AgazZielonegoWzgorza.AgnieszkaAndrzejczak.autorka/?ref=pages_you_manage💜

oraz w księgarni Wydawnictwa Paulinianum https://www.ksiegarniajasnagora.pl/706,tysiac-metrow-nad-ziemia💙

"Tysiąc metrów nad ziemią"...poczytaj

Ból może nam przypominać, że żyjemy, ale miłość nam przypomina, dlaczego.

Trystan Owain Hughes

"Tysiąc metrów nad ziemią" wylatuje w świat!!! Poczytaj...

    Jeśli jesteś ciekawa/ciekawy stylu i tematyki książki, a nie możesz już doczekać się, aby zobaczyć ją osobiscie... 🙂⁠❤⁠⁠🧡⁠💛⁠💚⁠💙⁠💜⁠🖤Specjalnie dla Ciebie przygotowałam dwa krótkie fragmenty powieści. 🙂⁠❤⁠🧡⁠💛⁠💚⁠💙⁠💜⁠🖤

Tak zaczyna się opowieść o losach 19-letniej, kochającej taniec Marty, której losy toczą się także...

Tysiąc metrów nad ziemią🙂⁠❤⁠🧡⁠💛⁠💚⁠💙⁠💜⁠🖤

Ból może nam przypominać, że żyjemy, ale miłość nam przypomina, dlaczego.

Trystan Owain Hughes

 

 

Przemieniłeś w taniec mój żałobny lament.

Psalm 30,12

🙂⁠❤⁠⁠🧡⁠💛⁠💚⁠💙⁠💜⁠🖤 

 

13 października, piątek.

– Piątek, dzień dobry jak każdy inny, żeby pożegnać się z życiem – postanowiła Marta.

Siedziała na brzegu starego łóżka i wpatrywała się w opakowanie  leków. Źle spała tej nocy. Czuła się zmęczona długotrwałym napięciem, związanym z oczekiwanym końcem egzystencji. Wierciła się i biła z myślami, czy naprawdę powinna to zrobić. Czy może tylko jej się to wydaje? Od tego myślenia w końcu rozbolała ją głowa, a ból  tylko upewniał ją, że nie jest dobrze. Sprężyny wbijały się w żebra, a za każdym razem, kiedy przewracała się na bok, łóżko trzeszczało złowieszczo, jak jej myśli. Patrzyła na łuszczącą się farbę na ścianie, fioletowy odcień początkowo jej się podobał, ale na dłuższą metę okazał się nie do zniesienia. Podobnie jak materiałowe zasłony w tym samym kolorze. – Siedlisko kurzu i pająków – myślała ze wstrętem, kiedy zauważyła, że jeden z nich spuszczał się właśnie na nitce z sufitu nad krawędź łóżka. Widziała go w blasku lampki, którą zapomniała zgasić poprzedniego wieczora, chyba pierwszy raz w życiu. Teraz, kiedy przez staromodne zasłony przebiło kilka promieni słońca, w podwójnym oświetleniu pająk wydał jej się olbrzymem. Na odwłoku pajęczaka dostrzegła krzyż. Oblał ją zimny pot. Niczego tak się nie bała w życiu jak pająków. No, może jeszcze tylko śmierci. Teraz jednak nie zareagowała tak histerycznie jak zwykle. Nie wybiegła po pomoc, wrzeszcząc wniebogłosy, bo Marta, mimo że się bała, nie miała siły się ruszyć.

Nie poszła na wykłady. Nie miała ochoty wychodzić. Musiała to zrobić jak najszybciej. Czuła, że nie zniesie dłużej życia, które przypominało jej codziennie o tym, kim była.

Nikim.

Dla nikogo. Mimo, że chciała wstać, dziś było jej wyjątkowo ciężko. Podjęła próbę, ale miała wrażenie, że niewidzialna siła pcha ją z powrotem na łóżko. W końcu zasnęła pokonana. Słyszała dzwony z pobliskiego kościoła, ale jej podświadomość nie potrafiła rozróżnić, czy biją na mszę poranną, wieczorną czy w południe. Trochę czasu zajęło mózgowi ustalenie, że trwa dzień. W końcu zaczęły docierać do niej znajome od niedawna, wielkomiejskie odgłosy tramwaju, klaksonów zniecierpliwionych kierowców, starszych pań wracających z zakupów z pobliskiego targowisk, rozmawiających pod oknami o najnowszej promocji zniczy w markecie i o tym, że już zaczęły sprzątać groby bliskich, żeby zdążyć przed Świętem Zmarłych.

Dziewczyna próbowała wyobrazić sobie swój nagrobek. Mózg podsuwał coraz to nowe obrazy grobów, które pamiętała, ale ani jeden jej nie przekonywał. Żaden nie pasował do niej. W ogóle kto go jej postawi? Czy rodzice będą w stanie? Może z żalu pęknie im serce, kiedy się dowiedzą, co zrobiła? Załkała. Kiedy już jej nos stał się tak zapchany, że nie mogła oddychać, z trudem zwlokła się do łazienki.

Kiedy wróciła, zegar w kuchni wskazywał prawie trzynastą, więc postanowiła coś zjeść. Znalazła kawałek chleba, położyła na nim plaster żółtego sera i ugryzła. Posiłek ugrzązł w gardle. Połknęła ten kęs tylko z rozsądku, żeby mieć siłę na wykonanie swojego postanowienia.

🙂⁠❤⁠🧡⁠💛⁠💚⁠💙⁠💜⁠🖤

Jeśli jesteś ciekawa/ciekawy, czy Marta zrealizuje swoje postanowienie, a to Tobie nie wystarczy...

Spójrz, co równolele dzieje się w innym miejscu...

Góra Objawienia

Papa siedział nad rzeką, na  przewróconym konarze drzewa. W rękach trzymał coś tak małego, że z daleka nie dostrzegało się  co to.

Wiedząc, że Ognista się zbliża, mimo że od tyłu, powiedział niby to do niej, niby do siebie:

– Kiedy przebaczy w swoim sercu i w całej jej istocie zagości wybaczenie, będzie mogła otworzyć się na dary, które jej damy. Żal, lęk i poczucie winy trzymają ludzi w skorupie, do której trudno się przebić nawet mnie – powiedział Papa, gładząc skrzydełko najmniejszego ptaka na świecie, który poddawał się jego pieszczotom.

– Spójrz – zwrócił się do Ognistej, podnosząc dłoń i ukazując koliberka ze zwichniętym skrzydełkiem. Jej oczom ukazał się ptak niewiele większy od pszczoły i tak kolorowy, jakby zmieścił w sobie tęczę. Ognista dawno nie widziała takiego cudu. – Ten koliber początkowo opierał się i nie chciał pomocy. Bał się, że go skrzywdzę. Próbował polecieć do tyłu, co potrafi jako jedyny ptak na świecie, żeby uciec. Wtedy użyłby swojej niespotykanej umiejętności nie tak, jak powinien. Kiedy jednak mi zaufał, od razu jego mięśnie stały się mniej napięte i mogłem go uleczyć. Dałem mu misję, żeby zapylił dużą ilość kwiatów. Gdyby zdawał sobie sprawę, że nie posiada receptorów do rozpoznawania słodyczy i skoncentrował się na tym, nigdy niczego by nie zapylił. Świat wyginąłby, gdyż bez pracy tego maleńkiego stworzenia nie byłoby potrzebnych do życia roślin. Tymczasem, mimo że ptak ten nie posiada wszystkich cech do wykonania tej misji, robi ją najlepiej jak potrafi. – Papa oznajmił to z wyraźnym zadowoleniem. – Nawet najpiękniejszy i najbarwniejszy potrzebuje czasem pomocy.

Ognista myślała, że już zakończył, ale On perorował dalej:

– Ten, który wydaje się silny, wcale taki nie jest być nie musi. Zobacz tego olbrzyma. – Wskazał na wielką jasnobrązową bestię, która akurat ziewała, przeciągając się na piasku. – Kły tego lwa są tak ostre, że mogłyby rozszarpać każdego. Jednak nawet on jest zależny ode mnie. To ja decyduję, jak długo będzie żył. Zresztą sama wiesz – zwrócił się do Ognistej. – Bo dajesz mu tchnienie.

Dziewczyna kiwnęła głową.

– Podobnie jest z ludźmi. Prędzej czy później. – Papa wyciągnął palec wskazujący, nie wypuszczając kolibra z drugiej ręki. – Każdy trafi do mnie. – Nie chcę, by ludzie trwonili czas, który im podarowałem na niepotrzebny lęk, żal i poczucie winy. Te cechy doprowadzają ich prosto do bram piekieł. – Papa zafrapował się niezmiernie mocno, aż rzeka wylała z brzegów, a wiatr zakotłował tak, że zrobiła się zamieć.

Wszystkie aktualności dot.powieści znajdziesz:https://www.facebook.com/AgazZielonegoWzgorza.AgnieszkaAndrzejczak.autorka/?ref=pages_you_manage

lub

https://www.ksiegarniajasnagora.pl/706,tysiac-metrow-nad-ziemia

Cena ksiązki w przedsprzedaży 6-14 września to: 34, 90 zł. Cena regularna: 39, 90 zł. Do tego dochodzą koszty przesyłki: poczta 7, 20 zł (3 dni robocze), paczkomat 13 zł (jeden dzień roboczy).

Na deser małe książkowe smaczki ...🙂⁠❤⁠🧡⁠💛⁠💚⁠💙⁠💜⁠🖤

A może...?

Zobacz krótką opinię o książce...

Książka "Tysiąc metrów nad ziemią" - literatura piękna, powieść obyczajowa, gatunek religious fiction.

Jeśli chcesz mieć książkę z autografem NAPISZ na adres: aga.zielonewzgorze@op.pl